بهداشت بانوانریپورتاژ سلامت

عوارض سه ماهه سوم بارداری

هفته‌های 28 تا 40 بارداری، سه ماهه‌ی سوم بارداری هستند. با وجود آنکه این دوره بسیار هیجان‌انگیز است، اما می‌تواند مشکلات و عوارضی نیز داشته باشد. همانطور که سه ماهه‌ی اول و دوم ممکن است با چالش‌های خاصی همراه باشند، سه ماهه‌ی سوم نیز از این قاعده مستثنی نیست. مراقبت‌های دوران بارداری به ویژه در سه ماهه سوم از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا در صورت تشخیص به موقع، انواع عوارضی که ممکن است در این زمان بوجود آیند، به راحتی قابل کنترل هستند. در ادامه می‌خواهیم در مورد عوارضی که ممکن است در این دوران رخ دهد و روش درمان آنها بیشتر صحبت می‌کنیم.

دیابت بارداری

دیابت بارداری به این دلیل رخ می‌دهد که تغییرات هورمونیِ این دوران، استفاده‌ی موثر از انسولین را برای بدن شما دشوارتر می‌کند. و وقتی انسولین نتواند کار خود را در کاهش قند خون به سطح طبیعی انجام دهد، نتیجه‌ی آن افزایش غیر‌طبیعی سطح قند خون است. دیابت در بیشتر مادران علامتی ندارد و چندان خطرناک نیست اما می‌تواند باعث رشد بی از حد جنین شود. در ابتدای سه ماهه سوم بارداری (بین هفته‌های 24 تا 28)، همه‌ی خانم‌ها باید آزمایش دیابت بارداری بدهند.

درمان دیابت دوران بارداری

دیابت بارداری در برخی موارد با رژیم غذایی، تغییر سبک زندگی ، رعایت موارد ممنوعیت های دیابت بارداری و در مواردی دارو قابل درمان است. پزشک شما تغییر در رژیم غذایی، مانند کاهش مصرف کربوهیدرات و افزایش میوه‌ها و سبزیجات را توصیه می‌کند. افزودن ورزش سبک نیز می‌تواند کمک کننده باشد. در برخی موارد، پزشک ممکن است انسولین هم تجویز کند. خبر خوب این است که دیابت بارداری معمولاً پس از زایمان از بین می‌رود.

پره اکلامپسی

پره اکلامپسی یک بیماری جدی است و معمولاً پس از هفته‌ی بیستم بارداری اتفاق می‌افتد و می‌تواند عوارض جدی برای مادر و نوزاد داشته باشد. بین 5 تا 8 درصد زنان این وضعیت را تجربه می‌کنند. مادرانی که در سن بسیار کم یا بسیار زیادی باردار شده‌اند و زنانی که اولین بارداریشان را تجربه می‌کنند، بیشتر در معرض این مشکل قرار دارند. علائم این بیماری شامل فشار خون بالا، پروتئین در ادرار، افزایش ناگهانی وزن و تورم دست و پا است. برای این عارضه ویزیت‌های قبل از زایمان ضروری است زیرا غربالگری انجام شده می‌تواند علائمی مانند فشار خون بالا و افزایش پروتئین در ادرار را تشخیص دهد. در صورت عدم درمان، پره اکلامپسی می‌تواند منجر به اکلامپسی (تشنج)، نارسایی کلیه و حتی گاهی مرگ مادر و جنین شود.

عوارض سه ماهه سوم بارداری

درمان

درمان پره اکلامپسی به شدتِ آن و اینکه در چه ماهی از بارداری قرار دارید، بستگی دارد. ممکن است برای محافظت از شما و کودکتان، مجبور به زایمان اورژانسی شوید. یا اگر نزدیک زایمان نبود، ممکن است در بیمارستان بستری شوید تا تحت کنترل قرار بگیرید. یا حتی در هفته‌های کمتر از 34، برای رشد سریعترِ ریه‌ی کودک به شما دارو داده شود.

ممکن است برای درمان اِدم ریوی دیورتیک‌ تجویز شوند. سولفات منیزیم که قبل، هنگام و بعد از زایمان داده می‌شود، می‌تواند به کاهش خطرات تشنج کمک کند. خانمی که قبل از زایمان علائم پره اکلامپسی داشته است، پس از تولد کودک نیز تحت نظر خواهد بود. در صورت ابتلا به پره اکلامپسی، احتمال ابتلا به این بیماری در بارداری‌های آینده نیز بیشتر است.

زایمان زودرس

زایمان زودرس زمانی اتفاق می‌افتد که قبل از هفته‌ی 37ام بارداری دچار انقباضاتی شوید که باعث تغییر دهانه‌ی رحم می‌شود. برخی از زنان بیشتر در معرض خطر زایمان زودرس قرار دارند، این افراد عبارتند از:

  • بارداری چند قلو (دوقلو یا بیشتر)
  • مادران مبتلا به عفونت کیسه آمنیوتیک (آمنیونیت)
  • مادران دارای مایع آمنیوتیک اضافی (پلی هیدرامنیوس)
  • افرادی که سابقه‌ی زایمان زودرس داشته‌اند

تشخیص علائم و نشانه‌های زایمان زودرس می‌تواند دشوار باشد. مادر باردار ممکن است آنها را به عنوان بخشی از علایم بارداری جدی نگیرد. این علائم عبارتند از:

  • اسهال
  • تکرر ادرار
  • درد پایین کمر
  • ترشحات واژن
  • فشار واژن

البته برخی از خانمها ممکن است علائم شدیدتر زایمان را تجربه کنند که شامل انقباضات منظم و دردناک، نشت مایعات از واژن یا خونریزی واژینال است.

عوارض سه ماهه سوم بارداری

درمان

نوزادانی که نارس به دنیا می‌آیند در معرض خطر قرار دارند، زیرا بدن آنها وقت کافی برای رشد کامل را نداشته است. یکی از بزرگترین نگرانی‌ها، عدم تکمیل بافت ریه است زیرا رشد ریه‌ها در سه ماهه‌ی سوم به پایان می‌رسد. هرچه کودک هنگام تولد کوچکتر باشد، عوارض احتمالی آن بیشتر است. پزشکان علت دقیق زایمان زودرس را نمی‌دانند، با این حال،بعضی اوقات داروهایی مانند سولفات منیزیم می‌توانند به جلوگیری از آن کمک کند. پزشکان اغلب به مادرانی که زایمان زودرس آنها قبل از 34 هفته شروع می‌شود، داروی استروئیدی می‌دهند. این دارو به رشد ریه‌های کودک کمک کرده و از شدت مشکلات آن می‌کاهد. زایمان زودرس بعد از هفته‌ی 36 عوارض کمتری دارد.

پارگی زودرس غشاها (PROM)

پارگی زودرس غشا، بخشی طبیعی از زایمان است. این اصطلاح بدان معنی است که کیسه آمنیوتیک که کودکِ شما را احاطه کرده، پاره شده و در نتیجه مایعات به بیرون جریان پیدا کرده‌اند. اگرچه پارگی کیسه در حین زایمان طبیعی است، اما اگر خیلی زود اتفاق بیفتد، می‌تواند عوارض جدی ایجاد کند. اگرچه علت PROM همیشه روشن نیست، اما گاهی اوقات عفونت غشای آمنیوتیک دلیل آن است و عوامل دیگری مانند ژنتیک نیز در آن نقش دارند.

درمان

درمان PROM متفاوت است. این زنان اغلب در بیمارستان بستری می‌شوند و برای جلوگیری از زایمان آنتی‌بیوتیک، استروئید و دارو به آنها داده می‌شود. وقتی PROM در هفته‌ی 34 یا بیشتر اتفاق می‌افتد، بعضی از پزشکان ممکن است توصیه به زایمان کنند. در آن زمان، خطرات نارس بودن، کمتر از خطر عفونت است. در صورت وجود علائم عفونت، باید زایمان انجام شود تا از عوارض جدی جلوگیری گردد. گاهی اوقات هم، عمل جراحی غشا انجام می‌شود که البته بسیار نادر است.

مشکلات جفت

خونریزی در سه ماهه‌ی سوم ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد. یکی از دلایل مهم‌ آن، جفت سرراهی و جدا شدن جفت است. موضوعی که باید بعد از زایمان رخ دهد. در زنان مبتلا به جفت سرراهی، جفت دهانه‌ی رحم را مسدود می‌کند. پزشکان علت دقیق این بیماری را نمی‌دانند. زنانی که قبلاً زایمان سزارین یا جراحی رحم انجام داده‌اند، بیشتر در معرض خطر آن قرار دارند. یک علامت شایع جفت سرراهی، خونریزی واژینال ناگهانی، شدید و بدون درد است که معمولاً پس از هفته بیست و هشتم بارداری اتفاق می‌افتد. پزشکان معمولاً از سونوگرافی برای شناسایی جفت سرراهی استفاده می‌کنند.

درمان

درمان به سن جنین و میزان خونریزی بستگی دارد. اگر به هر دلیل جنین در خطر باشد، بدون توجه به سن، زایمان فوری سزارین انجام می‌شود. اگر خونریزی متوقف شود یا خیلی زیاد نباشد، اغلب می‌توان از زایمان جلوگیری کرد.

محدودیت رشد داخل رحمی (IUGR)

گاهی اوقات کودک در مرحله خاصی از بارداری یک خانم رشد نمی‌کند. این به عنوان محدودیت رشد داخل رحمی (IUGR) شناخته می‌شود. این مشکل می‌تواند به دلیل رشد متقارن یا نامتقارن باشد. نوزادانی که رشد نامتقارن دارند اغلب دارای سر طبیعی و بدنی با اندازه کوچکتر هستند. عواملی که باعث این عارضه می‌شوند عبارتند از:

  • کم خونی
  • بیماری مزمن کلیه
  • جفت سرراهی
  • انفارکتوس جفت
  • دیابت شدی
  • سوء تغذیه شدید

جنین‌های دارای IUGR ممکن است کمتر از نوزادانِ با اندازه‌ی طبیعی، تحمل استرسِ زایمان را داشته باشند. همچنین چربی بدن کمتری دارند و در حفظ دمای بدن و سطح گلوکز پس از تولد، مشکلات بیشتری دارند. در صورت مشکوک بودن به مشکلات رشد، پزشک می‌تواند از سونوگرافی برای اندازه‌گیری جنین و محاسبه‌ی وزن تخمینی او استفاده کند.

یک سونوگرافی با نظارت ویژه بر جریان خون ناف نیز می‌تواند IUGR را مشخص کند. و برای بررسی مشکلات کروموزومی یا عفونت ممکن است از آمنیوسنتز استفاده شود. نظارت بر الگوی قلب جنین و اندازه‌گیری مایع آمنیوتیک معمول است. در صورت بروز این مشکل، پزشک ممکن است القای زایمان یا سزارین را توصیه کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا